Laat je een berichtje achter??

Bijzonder. Anders kan ik het niet omschrijven. 

Een jaar geleden wist ik denk ik amper wie ze waren en gisteren zijn we het restaurant uit gekeken. Ik blijf het bijzonder vinden dat je via twitter (maar voor de weblogjes geldt dat zeker ook) mensen leert kennen die je anders waarschijnlijk nooit zomaar tegen was gekomen. 

Gisteren had ik een ontmoeting met 3 hele leuke dames die ik leerde kennen via twitter. Maanden hadden we het er over maar omdat niet iedereen in de buurt woont (zeg maar gerust HEEL ver weg) was het niet makkelijk om een datum te prikken.

Tot twee van de dames vandaag in Amsterdam moesten zijn en het dus opeens een heel stuk gemakkelijker was om af te spreken. Om kwart over 7 zagen we elkaar en het was meteen vertrouwd en gezellig. De gesprekken gingen naadloos door van twitter naar echt. Alsof je elkaar al jaren kent. (en gelukkig kan je in het echt iets meer zeggen dan 140 tekens per keer). We aten sushi en vergaten bijna te wokken omdat we teveel aan het kletsen waren. 
Rond half 11 waren we veruit de laatsten in het restaurant en werden we nog net niet weg gekeken. Tegen 11 uur reed ik, moe maar zeer voldaan weer naar huis.

Gelukkig was iedereen in het echt minstens net zo leuk als op twitter en deelden we over veel mensen dezelfde mening. Ik zeg: voor herhaling vatbaar.

X 

Na mijn logje loslaten was het toch even slikken. Samen met die fijne pubers een heel weekend doen wat ze willen zonder dat er ouders op de vingers keken.

Nou we hebben het geweten hoor. Zondagmiddag haalde ik een jongen op die:
1. De zelfde kleren van vrijdag nog aan had
2. 3 dagen door de modder had lopen rollen
3. Wallen van hier tot tokio had (al beweerde hij als allerhardste dat hij NIET moe was)
4. en dus eigenlijk heel vies en heel moe was.

Hij heeft genoten. Wakker blijven tot diep in de nacht. Genieten van stoere jongenspraat, stopwoorden en giebelen over het mannenblaadje dat was meegenomen.

Ik heb hem meteen onder de douche gezet en de wasmachine stond klaar om te gaan draaien. Van beide was het water bruin wat er uit kwam.

Maar hij heeft genoten, is nog heel en was na wat slapen ook weer te pruimen.

Loslaten gaat gelukkig stap voor stap.

De allereerste keer je kindje aan een ander in de armen geven. Kijken ze wel uit met je kostbaarste bezit? Tuurlijk kijken ze wel uit. Het zijn opa en oma, het zijn vrienden, het is iedereen die je lief is.

De allereerste keer naar het kinderdagverblijf. Ook dat is spannend. Eerst een uurtje met mama, dan een uurtje zonder. Zouden ze je kindje wel stil krijgen? Het is niet zo'n beste slaper en/of drinker. Gaat het wel goed? Tuurlijk gaat het goed want het zijn lieve leidsters en ze hebben vaker met kindjes te maken.

De allereerste keer logeren. Een nachtje weg van papa en mama. Super spannend want ja het is wel je kindje. Jij herkent ieder huiltje. Weet of het honger, verdriet of vieze luier is. Gaat het wel goed? Tuurlijk gaat het goed. Een extra knuffel en een rondje lopen doet wonderen.

De allereerste keer naar school. Ook dat is spannend want dat is minder veilig, groter en zouden ze mijn kind wel aardig vinden? Gaat het wel goed? Tuurlijk gaat het goed. Mama eet haar nagels op maar de kinderen genieten.

De allereerste keer op kamp met de scouting. Eerst een weekend, dan een hele week. Een hele week????!!! Ja maar, het is mijn kind, mijn alles. Kijken jullie wel uit? Gaat het wel goed? Tuurlijk gaat het goed want mijn kind is stoer, heeft geen heimwee en geniet van het geren door de blubber en het bos.

En nu, de allereerste keer op bakskamp met de verkenners. Zonder leiding. Die gasten van 15/16 als " de oudste en de wijste". Ja maar mijn ventje is net 11. 11 is niet 15 of 16. 11 is gewoon best nog wel klein. Ook al groeit hij mij bijna boven het hoofd en wil hij heel graag groot zijn.
Gaat het wel goed???

Tuurlijk gaat het goed.. Toch?? Toch??

Pff loslaten is best moeilijk.

Het zal, vrees ik, de eeuwige strijd blijven.

Ik ben niet dik. In tegendeel denk ik zelfs. Mijn laatst gemeten BMI was 23 en dat is natuurlijk een prachtige score. Helaas is al het gewicht plaatselijk naar beneden gezakt of omhoog geschoven want er zijn toch echt plaatsen die het net niet zijn.
Mijn benen zijn, buiten wat te kort, prima. Zo ook mijn armen en mijn bovenlijf.
De rest is, u raadt het vast al, dus net te dik. Na 3 kinderen is het allemaal best nog heel toonbaar en ik durf ook gewoon nog in bikini (mits die zon zich ooit nog eens wil laten zien) maar toch...

Ik haat het dat als ik zit dat er dan zo'n rolletje over de broek piept. Zo'n stukje dat je net lekker vast kunt pakken. Nog vervelender vind ik dat ik dus net niet de discipline heb om al het lekkers te laten staan.
Bij mij zit het echt in de lekkere trekjes. Chips, chocola, een stukje kaas of worst. Ik heb geen schranspartijen maar als het in huis is dan gaat het eigenlijk vrijwel gedachteloos op. (en dat terwijl de kerstkilo's nog niet weg zijn).

Maar nu, nu gaan we het nog een keer proberen. Of nouja, eigenlijk morgen. Vandaag is uiteraard geen goede dag want dat stukje worst zit er al in. Het is die tijd van de maand en dan is het nooit goed in de spiegel te kijken en "goede" voornemens te maken.

Wel ben ik vandaag begonnen met het testen van Pyour. Via Buzzer.nl mag ik af en toe eens iets testen en nu is het een soort detox kuur. Geen idee of en hoe het werkt maar we gaan het wel zien. Het sapje vanmorgen was prima te doen. Het drankje dat ik 4 keer per dag moet drinken smaakt helaas aanzienlijk minder.

-xxx-

11 jaar geleden gingen we de eerste nacht in als kersverse ouders. Na een voorspoedige bevalling was ons kerstkadootje Kyran geboren.  Om 10 voor 11 in de ochtend was hij daar. Ons kleine moppie dat van ons papa en mama maakte. Klein en eigenwijs.  Het zelfde dekbed dat hij die nacht zou vies plassen ligt weer op het bed. We zouden weten dat het een jongentje was. Als volleerd jongeman wist hij alle stuntelige pogingen van papa en mama samen om een luier om te doen te omzeilen en raakte het bed en het dekbed voluit. En nog steeds is hij eigenwijs. Niet meer klein en plassen gaat tegenwoordig een heel stuk beter. (luiers verschonen trouwens ook).  Ons kleine mannetje is gewoon 11 jaar oud. Stoer, lief, zorgzaam, eigenwijs en een tikkeltje brutaal. Ik hou er wel van Ps: foto's volgen. Die kan ik er op de ipad niet bij zetten.

Ruim 14 maanden geleden werd ze geboren. Ons meisje, ons kersje op de taart. Lekker klein, hulpeloos en zo schattig. Gelukkig mag je dat zeggen van je eigen kind. Ik heb echt de 3 allerleukste kinderen . 

Naast het nieuwe leven verheugde ik me ook weer op het geven van borstvoeding. Ik begrijp heel goed dat het niet voor iedereen weg gelegd is of dat niet iedereen het lang kan of wil geven maar voor mij was het elke keer een fijne manier om de band met mijn kindje te versterkten. 

Bij kyran hebben we het 9 maanden vol gehouden. Achteraf gezien wist ik er heel weinig van en had ik dingen anders kunnen en willen doen maar 9 maanden hadden we binnen. Na 9 maanden besloot hij van de ene op de andere dag dat hij niet meer wilde. Dikke tranen heb ik gehuild maar he ik mocht vast nog een keer. 

Dat dat bijna 6 jaar zou duren voordat ik weer een kindje aan de borst zou hebben had ik niet gedacht. Met de kennis van de 1e keer gingen we weer vol goede moed van start. En het ging, na wat opstartproblemen, weer super. Na 11 maanden was ik er klaar mee. Aiden had koemelkallergie en het dieet was niet meer vol te houden voor me. Ik snakte naar een stukje kaas en een reep chocola. Van een vriendin kreeg ik nog een overheerlijke chocoladetaart als beloning.  Of ik ooit nog een kindje aan de borst zou hebben wist ik niet. Wederom dikke tranen dus. 

Na 4 jaar kwam onverwacht nog ons kadootje. Mayra bleek gelukkig een natuurtalentje en weer mocht ik genieten van de borstvoeding. En nu, 14 maanden later, is het klaar. Mayra heeft er zelf voor gekozen om niet meer te willen drinken. Mijn melk was ook al bijna op helaas en ik had geen tijd en energie meer om heel veel te kolven en het op te krikken. 

14 maanden is een enorm mooie tijd. Nu weet ik zeker dat er nooit meer een kindje aan de borst komt. Geen klein hummeltje dat ik kan zien groeien op mijn melk. Maar he, mijn kinderen worden wel steeds leuker nu ze groter worden.  Ik ben er trots op dat ik toch een kilo of 6 per kind daaraan heb kunnen bijdragen. 

Ja hoor, het is weer eens zover. Verandering in de lucht.

Koud / warm / koud / warm. Zonnetje, nachtvorst, regen en weer zon.

Hatsjoe. Altijd met het veranderende weer heb ik last (samen met de rest van Nederland gok ik) van een snotterneus. 

Ik vind de herfst altijd wel enorm mooi maar dit bij verschijnsel vind ik altijd minder. Gelukkig mochten we vanmorgen een beetje uitslapen. Lekker warm onder de dekens helpt ook altijd.

Nu ga ik vol goede moed weer verder aan mijn eigen website en eigen bedrijf. Binnen afzienbare tijd ga ik echt echt echt starten. Ik heb er zin in, vind het spannend maar het  gaat me lukken

(foto gemaakt door Ivarmarn, via sxc.hu)

Eigenlijk is het raar.

In het wild worden baby's compleet geboren. Meestal kunnen ze binnen het uur kilometers lopen en veelal naast de melk van mama al vrij snel zelfstandig eten.
Tanden zijn meestal aanwezig. Soms moeten ze nog wat groeien maar eigenlijk is het meeste fully functional.

Dan onze onhandige mensenbaby's. Ze kunnen niet lopen, niet kruipen, zelfs mama niet vastpakken aan het (ontbrekende) vachtje.
Eten moet vloeibaar zijn, stukjes zijn lastig en pas na maanden komen de eerste tanden.

En met die tanden ook nog eens een bak ellende. Zere mond, vieze luiers, niet willen eten, nog meer vieze luiers. Één vergeten vieze luiers en je hebt ook nog eens meteen zere billen. En door die zere billen kan je weer niet zitten en ben je weer volledig van mama afhankelijk. (of papa).

Het is dat ons gezin compleet is maar volgende keer stem ik voor een complete baby, met gebruiksaanwijzing EN alle tanden.

Een tijdje dacht ik dat ik het redelijk verwerkt had. Onze miskramen en onvruchtbaarheid.
Maar ondanks de rijkdom van ons grote gezin met 3 kindjes blijkt het verdriet toch nog meer onder de oppervlakte te liggen dan gedacht.

Afgelopen tijd bleek maar weer dat het op onverwachte plekken opduikt. Zwangerschappen in de nabije omgeving kan ik ondertussen heel goed handelen. Vroeger niet. Vroeger ging dat altijd gepaard met veel huilen en verdriet omdat een ogenschijnlijke blije keuze voor ons niet weggelegd was.
Niet dat ik niet blij was voor de ander? In tegendeel zelfs. In de meeste gevallen wist ik wat er aan vooraf was gegaan en wist ik ook dat het leven niet altijd alleen glitter is wat er blinkt. Maar dan nog was het altijd een confrontatie met het onvermogen van mijn eigen lichaam om een zwangerschap vast te houden en in een later stadium om zwanger te worden.

Na de zwangerschap van mijn meisje (onverwacht spontaan en blijven zitten!, met recht ons wondertje) dacht ik dat het cirkeltje wel rond was maar dat is het niet. Gewoon omdat we het anders hadden gewild.
Als je me vroeger had gevraagd wat het plaatje was dan had ik gezegd 2 kindjes, kort op elkaar. Helaas besliste de natuur anders. Het werden 3 kindjes (wow!!) maar wel met veel tijd er tussen. De eerste keer onvrijwillig en de tweede keer omdat we er amper meer op durfde te hopen.

Sinds de opkomst van alle nieuwe sociale media kom je met mensen in contact die je vroeger niet zo snel zou tegen komen. En dan blijkt ook dat je niet alleen staat. En dat is, hoe verdrietig ook, best wel een troost. Alleen had ik graag die mensen eerder willen leren kennen. Dat had het (stille) verdriet misschien iets dragelijker gemaakt.